Ελλάδα-Griekenland

Ligging: Zuid-Europa; tussen Albanië en Turkije
Oppervlakte: 131.940 km²
Hoofdstad: Athene
Staatsvorm: parlementaire republiek
Inwoners: 10.665.989
Afkomst bevolking: Grieks 98%, anderen 2%
Talen: Grieks 99%, Engels, Frans
Religie: Grieks-Orthodox 98%, Moslim 1,3%, andere 0,7%
Alfabetisering: 97,5%
Levensverwachting: 78,89 jaar
Munt: Euro (EUR)

Η Ελλάδα βρίσκεται στο ΝΑ άκρο της Ευρώπης, στο σημείο όπου συναντιούνται τρεις ήπειροι: Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Η έκτασή της είναι μικρή, αλλά η πνευματική της ακτινοβολία πολύ μεγάλη. Εδώ αναπτύχθηκε ο ανώτερος πολιτισμός της αρχαιότητος. Γεωγραφικά εντάσσεται στην οικογένεια των 33 ευρωπαϊκών κρατών, στην οποία κατέχει την 13η θέση σε έκταση. Σε παγκόσμια κλίμακα η έκτασή της αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 1/1000 της συνολικής επιφάνειας της γης. Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρευομένη Δημοκρατία. Πρωτεύουσα είναι η Αθήνα. Ο ελληνικός χώρος γνώρισε μέσα στην πορεία της ιστορίας πολλές αλλαγές. Ο φυσικός χάρτης της έπαθε κι αυτός αλλοιώσεις και άλλαξε σε πολλά σημεία η φυσιογνωμία του. Η Ελλάδα έχει μια πολύ πλούσια ιστορία και είναι από τις λίγες χώρες που η ιστορία τους είναι γνωστή σ’ όλες τις λεπτομέρειες. Κατοικείται από τη νεολιθική εποχή και αγωνίστηκε πολλές φορές για να κρατήσει ή να αποκτήσει την ελευθερία της. Για την προέλευση των κατοίκων της οι γνώσεις μας είναι ατελείς. Όπως επίσης μέχρι και σήμερα δεν έχει δοθεί έγκυρη απάντηση για την προέλευση του ονόματος “Ελλάς”. Στις άλλες γλώσσες το όνομα “Ελλάς” παράγεται από το λατινικό “Graecia”. Έτσι τα ιταλικά και τα ισπανικά λέγεται Grecia, στα αγγλικά Greece και στα γερμανικά Griechenland.

Η τελευταία απογραφή (2001) κατέγραψε πληθυσμό 10.939.605 (προσωρινά στοιχεία), σημειώνοντας μια αύξηση 6,7% σε σχέση με τον αριθμό του 1991. Τα μεγαλύτερα πληθυσμιακά κέντρα είναι η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, ο Βόλος, η Λάρισα  και το Ηράκλειο. Αν και περισσότερο από το μισό του πληθυσμού έχει καταγραφεί ως αστικό, η αγροτική ζωή εξακολουθεί να έχει ισχυρή επιρροή. Ακόμα και στα πολύβουα μητροπολιτικά κέντρα, κυριαρχεί η αίσθηση της κοινότητας και οι οικογενειακοί δεσμοί. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού μιλά νέα ελληνικά, μια γλώσσα που έχει αλλάξει ελάχιστα από την κλασική περίοδο. Ορισμένες πολύ μικρές γλωσσικές μειονότητες μιλούν άλλες γλώσσες, όπως Ρωμανικά, Βλάχικα ή Τούρκικα.

Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η Ελλάδα υποδέχτηκε επίσης έναν τεράστιο όγκο μεταναστών. Σύμφωνα με το νέο πρόγραμμα νομιμοποίησης των μεταναστών που υλοποίησε το ελληνικό κράτος, σχεδόν 400.000 μετανάστες βρίσκονται στην τελική φάση της νομιμοποίησης. Ανάμεσα σε αυτούς: 240.000 είναι Αλβανοί, 25.000 Βούλγαροι, 17.000 Ρουμάνοι, 11.000 Πακιστανοί, 10.000 Ουκρανοί και 9.000 Πολωνοί.

Οι περισσότεροι Έλληνες (98%) ανήκουν στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, που διοικείται από μια σύνοδο μητροπολιτών και της οποίας προεδρεύει η Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Η μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα είναι οι Έλληνες Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης, ενώ σε ορισμένα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός καθολικών. Η κάποτε ζωντανή κοινότητα Εβραίων καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Θέση : Η Ελλάδα είναι χώρα της Ευρώπης, στην οποία καταλαμβάνει το ΝΑ άκρο της. Αποτελεί μέρος και κατάληξη της Βαλκανικής Χερσονήσου. Ανήκει στο Βόρειο ημισφαίριο της γης, μεταξύ του 34ου και 41ου παραλλήλου. Το βορειότερο σημείο της είναι το χωριό Ορμένιο του Ν. Έβρου, το νοτιότερο το νησί Γαύδος, το ανατολικότερο το νησί Στρογγυλή και το δυτικότερο το νησί Οθωνοί. Συνορεύει ΒΔ με την Αλβανία, Β με την Π.Γ.Δ.Μ. και τη Βουλγαρία, ΒΑ με την Τουρκία, Α βρέχεται από το Αιγαίο Πέλαγος, Ν από τη Μεσόγειο θάλασσα και Δ από το Ιόνιο Πέλαγος. Έκταση : Το συνολικό εμβαδόν της επιφάνειας της Ελλάδος ανέρχεται σε 131.944 τ. χλμ. από τα οποία τα 106.777 τ. χλμ. είναι το ηπειρωτικό τμήμα της και τα υπόλοιπα 25.167 τ. χλμ. το νησιωτικό. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 10.269.074 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1991. Δικοικητικά διαιρείται σε 51 νομούς. Το Άγιο Όρος αποτελεί αυτοδιοίκητο τμήμα του Ελληνικού Κράτους. Όρη : Ο ανάγλυφος χάρτης της Ελλάδος παρουσιάζεται πλούσιος και πολύμορφος, καθώς η χώρα είναι ορεινή. Τα βουνά καταλαμβάνουν τα 4/5 του εδάφους. Οι ορεινοί όγκοι αποτελούν μια σπονδυλική στήλη που διαπερνά όλο το μήκος των ελληνικών εδαφών, από τα Αλβανικά σύνορα μέχρι το Ταίναρο και σε προέκταση μέχρι και την Κρήτη. Ο βασικός ορεινός όγκος είναι συνέχεια των Αλβανικών οροσειρών, που και αυτές είναι συνέχεια του μεγάλου ορεινού όγκου της ΝΑ Ευρώπης που λέγονται Διναρικές Άλπεις και διασχίζουν τη Γιουγκοσλαβία, την Αλβανία και καταλήγουν στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο μέρος του, που διασχίζει την Ήπειρο και φτάνει μέχρι τη Στερεά Ελλάδα, ονομάζεται Πίνδος. Από τα ψηλότερα ελληνικά βουνά είναι ο Όλυμπος (2.917 μ.), ο Σμόλικας (2.637 μ.), ο Βόρας (2.524 μ.), ο Γράμμος (2.520 μ.), η Γκιώνα (2.510 μ.), η Τύμφη (2.497 μ.), τα Αθαμανικά όρη ή Τζουμέρκα (2.469 μ.), ο Παρνασσός (2.457 μ.), η Ίδη ή Ψηλορείτης (2.456 μ) και τα Λευκά Όρη (2.452 μ.)Πεδιάδες : Οι πεδιάδες της Ελλάδας καταλαμβάνουν το 1/5 του εδάφους. Διακρίνονται σε παραθαλάσσιες (αυτές που έχουν άνοιγμα προς τη θάλασσα) και σε ηπειρωτικές (που είναι εσωτερικές. Οι κυριότερες ελληνικές πεδιάδες είναι : Δυτικής Θεσσαλίας (1.267 τ. χλμ.), Γιαννιτσών (1.180 τ. χλμ.), Θεσσαλονίκης (1.84 τ. χλμ.), Σερρών (770 τ. χλμ.), Λαρίσης Τυρνάβου (589 τ. χλμ.), Κομοτηνής (510 τ. χλμ.) και Δράμας (432 τ. χλμ.).Κόλποι : Οι ελληνικές ακτές σχηματίζουν πολλούς μικρούς και μεγάλους κόλπους: τον Αμβρακικό, τον Πατραϊκό, τον Κορινθιακό, τον Μεσσηνιακό, τον Λακωνικό, τον Αργολικό, τον Σαρωνικό, τον Νότιο Ευβοϊκό, τον Βόρειο Ευβοϊκό, τον Παγασητικό, τον Θερμαϊκό, της Κασσάνδρας, του Αγίου Όρους, του Ορφανού, της Καβάλας, των Χανίων, του Αλμυρού, του Μιραμπέλλου και της Μεσσαράς.Ακρωτήρια : Τα ακρωτήρια της Ελλάδος είναι πολυάριθμα: στη ΒΔ Πελλοπόννησο ο Άραξος, η Κυλλήνη και το Κατάκολο, στην ΝΑ Πελοπόννησο ο Μαλέας, στη χερσόνησο της Μεσσηνίας ο Ακρίτας, στη χερσόνησο της Μάνης το Ταίναρο, ανάμεσα στην Ύδρα και τον Πόρο το Σπαθί, στην χερσόνησο της Αττικής το Σούνιο, στη νότια Εύβοια το Κάβο Ντόρο, στην ανατολική Εύβοια της Κύμης, στη χερσόνησο της Σιθωνίας το Δρέπανο, στη χερσόνησο του Άθωνα το Νυμφαίο, στη νότια Κρήτη το Λίθινο, στη δυτική Κρήτη το Σπάντα και στην ανατολική Κρήτη ο Σίδερος.Στενά : Τα σπουδαιότερα στενά των ελληνικών θαλασσών είναι: το στενό του Ευρίπου, μεταξύ Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας, με ελάχιστο πλάτος 40 μέτρα, το στενό της Λευκάδας, μεταξύ της Λευκάδας και της Στερεάς Ελλάδας, με ελάχιστο πλάτος 25 μέτρα, το στενό Ρίου - Αντιρρίου, που συνδέει τον Πατραϊκό με τον Κορινθιακό κόλπο, με ελάχιστο πλάτος 1.920 μέτρα και το στενό του Αμβρακικού κόλπου, που ενώνει τον Αμβρακικό Κόλπο με το Ιόνιο Πέλαγος, με ελάχιστο πλάτος 500 μέτρα.Διώρυγες : Η μόνη μεγάλη διώρυγα στην Ελλάδα είναι αυτή της Κορίνθου, που βρίσκεται στο πιο στενό σημείο της ξηράς που συνδέει την Πελοπόννησο με τη Στερεά Ελλάδα. Ανοίχτηκε το 1882 και έχει μήκος 6.300 μ., πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσας 24,6 μ., στον πυθμένα της θάλασσας 21 μ. Υπάχει ακόμη μία διώρυγα, αυτή της Ποτίδαιας στη Χαλκιδική, που χωρίζει το λαιμό της χερσονήσου της Κασσάνδρας.

ΥΔΡΟΓΡΑΦΙΑ

Θάλασσες : Η Ελλάδα έχει επτά μεγάλα πελάγη : το Ιόνιο, το Αιγαίο, το Θρακικό, το Μυρτώο, το Ικάριο, το Καρπάθιο και το Κρητικό. Τα σπουδαιότερα από αυτά είναι το Ιόνιο και το Αιγαίο. Το Αιγαίο είναι μια κλειστή σχεδόν ρηχή θάλασσα και αποτελεί το σημαντικότερο από την άποψη της ναυτιλίας και της εθνικής οικονομίας. Ενώνει τη Μεσόγειο με τον Εύξεινο Πόντο και είναι πλούσιος ψαρότοπος. Το Ιόνιο είναι ένα βαθύ και ανοιχτό προς το νότιο μέρος του πέλαγος. Είναι πιο βαθύ από το Αιγαίο. Το βάθος αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη ισχυρών θαλάσσιων ρευμάτων με τα οποία μεταφέρεται το πλαγκτόν, δεν ευνοεί ιδιαίτερα την παραμονή και την ανάπτυξη ψαριών και ως εκ τούτου της αλιείας.Ποταμοί : Η Ελλάδα δεν έχει πολλούς μεγάλους ποταμούς. Οι μεγαλύτεροι είναι ο Αλιάκμονας (320 χλμ.) ο Αχελώος (220 χλμ.), ο Πηνειός (205 χλμ.), ο Στρυμόνας (118 χλμ.), ο Θύαμις (115 χλμ.) ο Άραχθος (110 χλμ.), ο Ευρώτας (82 χλμ.), ο Λούρος (80 χλμ.) και ο Σπερχειός (80 χλμ.). Οι μεγαλύτεροι είναι αυτοί που πηγάζουν έξω από τα σύνορά της: ο Έβρος (είναι μήκος 530 χλμ. από τα οποία τα 204 σε ελληνικός έδαφος) και ο Νέστος (έχει μήκος 234 χλμ. από τα οποία τα 130 σε ελληνικός έδαφος). Στην Ελλάδα υπάρχουν επίσης πολλοί υπόγειοι ποταμοί, που φανερώνονται ως πηγές. Αυτοί τροφοδοτούν τα ποτάμια της επιφάνειας αλλά και τροφοδοτούνται από αυτά. Σε πολλούς ποταμούς έχουν κατασκευαστεί φράγματα και ταμιευτήρες για την άρδευση και την παραγωγή ενέργειας. Αρδευτικά φράγματα υπάρχουν στον Αλιάκμονα, στον Αξιό και στον Πηνειό. Υδροηλεκτρικές μονάδες υπάρχουν στον Λούρο, στον Αχελώο, στον Εδεσσαίο, στον Λάδωνα και στο Μέγδοβα.Λίμνες : Στην Ελλάδα υπάρχουν φυσικές και τεχνητές λίμνες. Φυσικές βρίσκονται στην Δ. Ελλάδα και κύρια στην Αιτωλοακαρνανία, την Ήπειρο και την Μακεδονία. Τέτοιες είναι η Τριχωνίδα, η Αμβρακία, η Παμβώτιδα, η Βόλβη, η Βεγορίτιδα, η Μικρή και Μεγάλη Πρέσπα και η λίμνη της Καστοριάς. Τεχνητές λίμνες, που δημιουργήθηκαν με τα νερά των ποταμών, είναι η λίμνη στο Καστράκι και στα Κρεμαστά, ο Μόρνος και ο Ταυρωπός. Υπάρχουν όμως και λίμνες που αποξηράνθηκαν με στόχο την γεωργική εκμετάλλευση των περιοχών. Τέτοιες είναι η Κωπαϊδα, η Κάρλα και η Αγουλινίτσα.

ΑΛΙΕΙΑ

Η Ελληνική αλιεία γίνεται με τρεις τρόπους : παράκτια, μεσογειακή και υπερπόντια. Η παράκτια γίνεται κοντά στις ακτές με μικρά σκάφη και δίκτυα, η μεσογειακή καλύπτει το Ιόνιο και το Αιγαίο και γίνεται με μεγαλύτερα σκάφη και η υπερπόντια με ποντοπόρα αλιευτικά σκάφη. Οι θάλασσες της Ελλάδος έχουν περιορισμένο αλιευτικό πλούτο. Γι’ αυτό στις εκβολές μεγάλων ποταμών και σε περιοχές με θαλάσσια ρεύματα έχουν δημιουργηθεί ιχθυογεννητικοί σταθμοί που χρησιμοποιούνται για ιχθυοκαλλιέργειες με επιστημονικό τρόπο. Τέλος μεγάλες ποσότητες ψαριών δίνουν και οι μεγάλες λίμνες της χώρας (Βόλβη, Καστοριάς, Πρέσπες κ.ά.) καθώς και τα ποτάμια.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Τα τελευταία χρόνια, που η ελληνική κοινωνία αστικοποιήθηκε, οι Έλληνες έχουν αλλάξει τρόπο ζωής. Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού τείνει να μοιάσει στους αστούς των αναπτυγμένων βιομηχανικά χωρών. Όμως η μεσογειακή ιδιοσυγκρασία και η εθνική κληρονομιά είναι ανασταλτικοί παράγοντες για τον σχηματισμό του “βιομηχανικού” Έλληνα. Τα ήθη και τα έθιμα και οι θρησκευτικές δοξασίες κάνουν τους Έλληνες να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης. Εδώ συναντώνται το παλιό με το καινούριο, το πάντρεμα του μοντέρνου τρόπου ζωής με την παραδοσιακή ελληνική σκέψη.

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ

Η ελληνική βιομηχανία, στη σημερινή της μορφή, υστερεί σημαντικά απέναντι στη βιομηχανία των άλλων χωρών της Δυτικής κυρίως Ευρώπης. Κύριο χαρακτηριστικό είναι η εξάρτησή της από ξένες πηγές για την προμήθεια πρώτων υλών. Κύριοι κλάδοι της είναι αυτοί των ειδών διατροφής, ποτών και καπνού. Μεγάλη ανάπτυξη παρουσιάζουν επίσης οι βιομηχανίες μεταλλουργικών προϊόντων και τσιμέντου, καθώς και η κλωστοϋφαντουργία. 

ΚΛΙΜΑ

Το κλίμα της Ελλάδος παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά του μεσογειακού κλίματος. Έχει περιορισμένη εποχή βροχών, αρκετή θερινή ξηρασία, μεγάλη ηλιοφάνεια και ήπιο χειμώνα. Από κλιματολογικής πλευράς ο χρόνος μπορεί να διαιρεθεί σε δύο κύριες περιόδους: την ψυχρή, που διαρκεί από τον Οκτώβριο έως το Μάρτιο και την θερμή που διαρκεί από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο.Στην Ελλάδα διακρίνει κανείς τέσσερις κλιματικές περιοχές: 1) την ορεινή, 2) την βόρεια Ελλάδα, 3) το Ιόνιο και 4) το Αιγαίο. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κλίματος της ορεινής περιοχής είναι οι χαμηλές θερμοκρασίες, η μεγάλη περίοδος χιονοπτώσεων, η μεγάλη νέφωση και οι ισχυροί άνεμοι. Ο χειμώνας στην ορεινή χώρα είναι δριμύς και το καλοκαίρι δροσερό. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της βόρειας Ελλάδας είναι η περιορισμένη καλοκαιρινή ξηρασία και η ομοιόμορφη κατανομή στο χρόνο της βροχής. Ο χειμώνας εδώ είναι δριμύς και το καλοκαίρι βροχερό. Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Ιονίου είναι ο ήπιος χειμώνα, οι άφθονες βροχές, η μικρή νέφωση και η μεγάλη ηλιοφάνεια. Είναι η πιο ηλιόλουστη περιοχή της χώρας με εύκρατο ευχάριστο κλίμα. Στην περιοχή του Αγαίου χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κλίματος είναι η μεγάλη ένταση και συχνότητα των ανέμων, η μεγάλη ηλιοφάνεια και η υγρασία.

La Grèce, officiellement connue en tant que République hellénique, est située à l’extrémité sud-est de l’Europe. Ses pays limitrophes sont au nord l’Albanie, l’ancienne République yougoslave de Macédoine (ARYM) et la Bulgarie, et à l’est, la Turquie. Sa superficie est de 131.957 m2, et le pays compte une péninsule et plus de 2.000 îles.

Malgré sa taille relativement petite, la Grèce se distingue par une grande variété de paysages : des monts mythiques de l’Olympe, du Pinde et du Parnasse aux milliers de kilomètres de rivages immaculés. Plus précisément, du fait du grand nombre d’îles, la Grèce possède une longueur de côtes particulièrement importante (15.021 km), la plus étendue de tous les pays méditerranéens.

Le climat est tempéré et presque sec, bien qu’il neige sur les montagnes et le nord. La Macédoine du nord et l’Epire du nord possèdent un climat semblable à celui des Balkans, avec un hiver très froid et un été très chaud et humide, tandis que l’Attique, les Cyclades, le Dodécanèse, la Crète, le Péloponnèse central et oriental ont un climat typiquement méditerranéen, avec un été très chaud et humide et un hiver plus clément.

Le plus récent recensement (2001) enregistre une population de 10.939.605 habitants (donnée provisoire), marquant une augmentation de 6,7% par rapport au chiffre de 1991. Les régions à  population la plus dense sont Athènes, Thessalonique, Patras, Volos, Larissa et Héraklion. Bien que plus de la moitié de la population soit qualifiée d’urbaine, la vie rurale conserve une importante influence. Un fort sentiment des liens de communauté et de famille domine même dans les grandes villes. La vaste majorité de la population parle le grec moderne, une langue qui a peu changé depuis l’époque classique. De très petites minorités linguistiques parlent d’autres langues y compris le roumain, le vlach (dialecte paysan) ou le turc.

Au cours de la dernière décennie, la Grèce est devenue le pays d’accueil d’un nombre important d’immigrés. Un nouveau programme de régularisation lancé par l’Etat grec aboutit à la légalisation du statut d’environ 400.000 immigrants. Parmi eux, l’on compte : 240.000 Albanais, 25.000 Bulgares, 17.000 Roumains, 11.000 Pakistanais, 10.000 Ukrainiens et 9.000 Polonais. 

La plupart des grecs (98%) appartiennent à l’Eglise grecque orthodoxe, dirigée par un Synode d’évêques présidé par l’Archevêque d’Athènes. La plus grande minorité religieuse est composée de Grecs musulmans habitant en Thrace de l’ouest, alors que certaines îles de la mer Ionienne et de la mer Egée comprennent un nombre important de Catholiques. Autrefois, la Grèce avait une minorité juive très dynamique qui a été quasiment exterminée au cours de la Seconde guerre mondiale.

Les différentes régions de la Grèce sont les suivantes :

• L’Attique (Athènes)
  La plaine de l’Attique abrite une grande partie de la population grecque (3. 756.607 habitants, d’après le recensement de 2001). En Attique, se trouve Athènes, capitale et principal centre administratif du pays. Les ministères, les tribunaux de grande instance, les sièges sociaux de la plupart des banques, des compagnies d’assurance et d’autres entreprises, ainsi qu’une grande partie de l’industrie grecque sont concentrés dans l’agglomération de la capitale. Athènes attire des touristes du monde entier, qui viennent visiter l’Acropole, symbole de la ville et du pays, d’autres sites archéologiques et le Musée archéologique national.
• La Grèce Centrale (excepté la région de la capitale)
  Dans cette région, au cœur de la Grèce, est située Delphes, où se trouvait l’oracle antique. La chaîne de montagnes du Pinde traverse la Grèce centrale, et son sommet le plus élevé culmine à 2.637 m (le mont Smolikas).
• Le Péloponnèse
  Le Péloponnèse est l’extrémité la plus méridionale de la Grèce continentale. Dans cette région se trouvent de nombreuses cités importantes de l’Antiquité comme Mycènes, Sparte et Olympie – lieu de naissance des Jeux olympiques. Cette région fertile possède un climat tempéré, qui favorise la culture de la vigne et de l’olivier.
• L’Epire
  L’Epire constitue la partie nord-ouest de la Grèce continentale, entre l’Albanie au nord et la Grèce centrale au sud. La région est presque entièrement montagneuse, et les montagnes du Pinde forment la frontière orientale de la région, la séparant de la Macédoine et de la Thrace. Le principal pôle d’attraction, au nord de la région, est le Parc national de Vikos, qui comporte des cascades, des gorges, des villages pittoresques et des forêts denses.
• La Thessalie
  La Thessalie se trouve au centre de la Grèce continentale. La région comprend également l’archipel des Sporades du nord, et sa principale caractéristique géographique est la plaine de Thessalie, entourée de nombreuses montagnes, dont la plus connue est le mont Olympe, sommet le plus élevé de la Grèce (2 917 m).
• La Macédoine
  La Macédoine, la plus grande des dix régions de la Grèce, avoisine au sud la mer Egée et la Thessalie, à l’est la Thrace occidentale, à l’ouest l’Epire et au nord la Bulgarie, l’Albanie et l’ancienne République yougoslave de Macédoine (ARYM). C’est là que se trouvent la république théocratique du mont Athos et Thessalonique, capitale de la Grèce du nord. Le paysage est relativement varié en raison du caractère essentiellement montagneux de la Macédoine occidentale et orientale, à l’exception de quelques grandes vallées fertiles, tandis qu’en Macédoine centrale se trouve la plaine de Thessalonique – la deuxième du pays par son étendue.
• La Thrace
  La région constitue l’extrémité nord-est de la Grèce. Elle est délimitée à l’ouest par le fleuve Nestos, la séparant de la Macédoine, à l’est et au nord-ouest par le fleuve Evros, à la frontière turque, au nord par la chaîne de montagnes de Rhodopi, à la frontière bulgare, et au sud par la mer. Le climat peut être caractérisé comme intermédiaire entre méditerranéen et central-européen. Le delta de l’Evros, où de nombreuses espèces rares viennent trouver refuge grâce aux conditions écologiques favorables, est le principal pôle d’attraction de la région.
• Les îles de la mer Egée
  L’archipel de la mer Egée comprend des centaines d’îles et d’îlots. Toutes les îles sont montagneuses ou semi-montagneuses et possèdent un climat chaud. En ce qui concerne la pluviosité, les Cyclades se distinguent par leur sécheresse, tandis que les îles de la mer Egée orientale et du Dodécanèse ont un climat très humide.
• La Crète
  La Crète est la plus grande île de la Grèce. En ce qui concerne le paysage, l’île ne possède pas de plaine et est essentiellement montagneuse. Il est intéressant de noter que la côte la plus méridionale de la Crète est la région la plus chaude de la Grèce.
• Les îles Ioniennes
  Nous rencontrons ici la plus petite région de la Grèce, constituée de sept îles principales, qui s’étendent le long de ses côtes occidentales. Les îles possèdent un climat clément et relativement humide, mais connaissent également de fortes précipitations. La végétation y est donc abondante, avec des forêts qui rappellent l’Europe du Nord. Ces îles diffèrent des autres groupes d’îles non seulement en raison de leur climat, mais aussi parce qu’elles conservent certaines influences venant de l’Europe de la Méditerranée.

Greece, officially known as the Hellenic Republic, lies at the southeastern tip of Europe. To the north, it borders with Albania, the Former Yugoslavian Republic of Macedonia (FYROM) and Bulgaria and to the east with Turkey. The area of the country is 131,957 sq. km and it consists of a peninsula and over 2000 islands.

Though a relatively small country, Greece boasts an astonishing variety of landscapes —from the legendary mountains of Olympus, Pindos and Parnassos to miles of pristine coastline. Indeed, due to the large number of islands, Greece has a particularly long coastline (15,021 km.), which is the most extensive among all the Mediterranean countries.

The climate is mostly dry and temperate, though it snows on the mountains and in the north. The climate of Northern Macedonia and northern Epiros is similar to the one of the Balkans, with freezing winters and very hot, humid summers, while the Attica region, the Cyclades, the Dodecanese, Crete and the Central and Eastern Peloponnese have a rather typical Mediterranean climate with hot, dry summers and mild winters.

The most recent census (2001) recorded a population of 10,939,605 (provisional data), noting an increase of 6.7% of the 1991 figure. The major centres of population are Athens, Thessaloniki, Patras, Volos, Larisa and Iraklion. Although more than half of the population is classified as urban, rural life retains a powerful influence. A strong sense of community and family ties prevail even in the busiest of metropolitan centres. The vast majority of the population speak Modern Greek, a language little changed since the Classical Period. Several very small linguistic minorities speak other languages including Romany, Vlach, or Turkish.

During the last decade, Greece has also become the host of a large immigrant population. According to the new regularisation programme enacted by the Greek state, almost 400,000 immigrants are in the final phase of their legalisation. Among those: 240,000 are Albanian citizens, 25,000 Bulgarians, 17,000 Rumanians, 11,000 Pakistanis, 10,000 Ukrainians and 9,000 Poles.

Most Greeks (98%) belong to the Greek Orthodox Church, which is governed by a synod of metropolitan bishops, presided over by the Archbishop of Athens. The largest religious minority consists of the Greek Muslims in western Thrace, whereas some islands in the Ionian and the Aegean have a significant number of Catholics. Greece's once vibrant Jewish minority was almost totally destroyed in World War II.

Greece is divided into the following geographical regions:

• The Attica region (Athens)
The plain of Attica supports a big part of the Greek population (3,756,607, according to the census of 2001). In the Attica region lies Athens, which is the capital of the country and its main administrative centre. Ministries, all the higher courts, the head offices of most banks, insurance companies and other businesses as well as a large part of the Greek industry are concentrated in the capital area.  Athens attracts visitors from many parts of the world who come to visit the Acropolis, the city and country's trademark, other archaeological sites as well as the National Archaeological Museum.

• Sterea Hellas (excluding the capital area)
In this region, at the heart of Greece, lies Delphi, which was the oracle of Antiquity. Running through central Greece is the rugged Pindos mountain range, with a peak of 2,637 m (Mt Smolikas).

• The Peloponnese
The Peloponnese is the southernmost part of continental Greece. In this region, many great cities of the ancient world, such as Mycenae, Sparta and Olympia, the birthplace of the Olympic Games, are found. This fertile region enjoys a temperate climate, and is, therefore, ideal for cultivating olives and vineyards.

• Epirus
Epirus constitutes the northwestern part of continental Greece and is bordered by Albania to the north and by Central Greece to the south. The region is almost entirely mountainous and the Pindos Mountains form the region's eastern boundary separating it from Macedonia and Thessaly. The main pole of attraction is in the northern part of the region, the so-called Vikos National Park, where one can find waterfalls, gorges, rivers, picturesque villages and dense forests.

• Thessaly
Thessaly lies in the middle of continental Greece. The area also includes the island complex of the Northern Sporades and its main geographical feature is the plain of Thessaly, surrounded by several mountains, the most famous of which is Mount Olympus, the highest mountain in Greece (2,917 m.).

• Macedonia
Macedonia is the largest of the ten geographic regions of Greece. The region is bordered by the Aegean Sea and by Thessaly to the south, by western Thrace to the east, by Epirus to the west and by Bulgaria, Albania and The Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM) to the north. It contains the self-governing, monastic republic of Mount Athos and Thessaloniki, the northern capital of Greece. The landscape varies a lot, since Western and Eastern Macedonia are, in general, mountainous with the exception of certain sizeable, fertile valleys, whereas Central Macedonia contains the plain of Thessaloniki, the second largest one in Greece.

• Thrace
This region constitutes the northeastern part of continental Greece. It is distinguished from Macedonia to the west by the river Nestos, from Turkey (Eastern Thrace) to the east and northwest by the river Evros, from Bulgaria to the north by the mountain range Rodopi and to the south by the sea. The climate can be characterized as intermediate type, between the Mediterranean and Mid-European. The Evros delta, where many rare species find refuge due to the favourable ecologic conditions, is the main pole of attraction in the area.

• The Aegean islands
The Archipelago of the Aegean is made up by hundreds of islands and islets. All the islands are mountainous or semi-mountainous and they enjoy a warm climate. As far as rainfall is concerned, the climate of the region is the driest in Greece, with the islands of the eastern Aegean and the Dodecanese being the most humid.

• Crete
Crete is the largest Greek island. As for the landscape, the island lacks any noteworthy plains, as it is essentially mountainous. It is worth noting that the southern shoreline of Crete is the warmest area in Greece.
  
• The Ionian Islands
This region forms the smallest geographical area in Greece and consists of seven main islands strung along the west coast of Greece. The islands have a mild and relatively humid climate and receive a great amount of rain. As a result, the vegetation is abundant with forests reminiscent of North Europe. The islands differ from other island groups not only on account of the climate, but also because they retain certain influences from Mediterranean Europe.

Βέλγιο-België-Belgique

Ligging: West-Europa, tussen Frankrijk en Nederland
Oppervlakte: 30.510 km²
Hoofdstad: Brussel
Staatsvorm: Koninkrijk, federale parlementaire democratie
Inwoners: 10.289.088
Afkomst bevolking: Vlamingen 58%, Walen 31%, andere 11%
Talen: Nederlands, Frans, Duits
Religie: Rooms-Katholiek 75%, andere (protestanten, moslims, hindoes, joden ...) 25%
Alfabetisering: 98%
Levensverwachting: 78,29 jaar
Munt: Euro (EUR)

Βασίλειο της δυτικής Ευρώπης. Επιφάνεια: 30.518 τ.μ. Πληθυσμός: 9.979.000 κατ. Πρωτεύουσα: Βρυξέλλες. Γλώσσα: Φλαμανδικά και γαλλικά. Θρήσκευμα: καθολικό. Νόμισμα: βελγικό φράγκο. Σύνορα:στα βόρεια συνορεύει με τις Κάτω Χώρες, στα ανατολικά με τη Γερμανία και το Λουξεμβούργο, στα νότια και στα δυτικά με τη Γαλλία και βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα. Πολίτευμα: συνταγματική και βουλευτική μοναρχία: η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη σε σχέση με την βουλή, που αποτελείται από δυο γερουσίες που διαρκούν τέσσερα χρόνια. Οι θεσμοί διαφοροποιήθηκαν τον Ιούλιο του 1993, με την μετατροπή του Βελγίου σε ομόσπονδο κράτος, που αποτελείται από τρεις περιοχές και τρεις κοινότητες: γαλλική, φλαμανδική και γερμανόφωνη.

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Μορφολογία. Βρίσκεται στην ακτή της Βόρειας Θάλασσας, πλαισιώνεται από αμμόλοφους και ακολουθεί προς το εσωτερικό μια περιοχή επίπεδη ή με ελαφρές προεξοχές, μέχρι τις εκβολές των ποταμών Σαμπρ και Μόζα. Το νοτιο-ανατολικό τμήμα του κράτους σχηματίζεται από τις προεξοχές των Άρδεων.

# Κλίμα.Το κλίμα είναι ατλαντικού τύπου, χωρίς πολύ κρύους χειμώνες, με δροσερά καλοκαίρια.

# Υδρογραφία.Τα κυριότερα ποτάμια του Βελγίου είναι ο Σκάλδης, που διασχίζει τις Φλάνδρες, ο Μόζας, που ξεδιπλώνεται ανάμεσα στις προεξοχές των Άρδεων και οι παραπόταμοί τους ο Λες και ο Σαμπρ.

# Πληθυσμός.Αποτελείται από δυο εθνολογικές ομάδες: τους Φλαμανδούς και τους Βαλόνους, που είναι εγκατεστημένοι αντίστοιχα στα βόρεια και στα νότια μιας ζώνης που διασχίζει το κράτος από τα ανατολικά στα δυτικά.Αποτελείται επίσης και από γερμανικές μειονότητες, κατά μήκος των συνόρων με τη Γερμανία και το Λουξεμβούργο.Το 95% του πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα: Βρυξέλλες, Αμβέρσα, Λιέγη.

# Οικονομία. Η Βελγική οικονομία βασίζεται στην βιομηχανική δραστηριότητα, στην βάση της οποίας βρίσκονται τα μεγάλα κοιτάσματα άνθρακα.Τα κοιτάσματα στη νότια περιοχή έχουν σχεδόν εξαντληθεί, ενώ στη βόρεια υπάρχουν άφθονα.Ο άνθρακας και το γεγονός ότι το κράτος βρίσκεται κοντά σε θαλάσσιες εκβολές, καθώς επίσης και τα γαλλικά κοιτάσματα σιδήρου, ευνόησαν την ανάπτυξη της σιδηρουργικής βιομηχανίας, χάρη στην οποία το Βέλγιο βρίσκεται ανάμεσα στους μεγάλους παραγωγούς ατσαλιού και χυτοσιδήρου.Σημαντική είναι επίσης και η μεταλλουργία του τσίγκου και του μόλυβδου. Υπάρχουν επίσης όλες οι κατασκευαστικές βιομηχανίες, από τον μηχανικό τομέα ως τον χημικό και από τον τομέα της υφαντουργίας ως τον τομέα των τροφίμων.Η γεωργία απασχολεί μόνο το 3% του πληθυσμού.

# Επικοινωνίες.Το Βέλγιο κατέχει την παγκόσμια πρωτιά στην σιδηροδρομική πυκνότητα.Σημαντικό είναι επίσης και το δίκτυο εσωτερικής ναυσιπλοΐας.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ιστορία του Βελγίου μέχρι το 1579 είναι η ίδια με των Κάτω Χωρών.Αφού αποσπάστηκαν οι προτεσταντικές Κάτω Χώρες, το Βέλγιο παρέμεινε υπό την ισπανική κυριαρχία και μετά τον πόλεμο διαδοχής της Ισπανίας πέρασε στους Αψβούργους της Αυστρίας (Συνθήκη της Ουτρέχτης 1713). Οι νίκες των επαναστατικών γαλλικών στρατευμάτων σημείωσαν την προσάρτηση του στην Γαλλία μέχρι το 1815, όταν το Κογκρέσο της Βιέννης ένωσε το Βέλγιο με την Ολλανδία, ιδρύοντας το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, υπό τον Γουλιέλμο Α’. Το 1830 ξέσπασε στις Βρυξέλλες η εθνικιστική επανάσταση, που παρακινήθηκε από την καθολική αστική τάξη. Η ανεξαρτησία του Βελγίου αναγνωρίζεται με τη Συνθήκη του Λονδίνου, με εγγύηση συνεχούς ουδετερότητας.Το Εθνικό Κογκρέσο υιοθέτησε ένα σύνταγμα και κάλεσε στον θρόνο τον Λεοπόλδο της Σαξονίας. Στα χρόνια του Λεοπόλδου Β’ κατακτήθηκε το Κονγκό, που το 1908 έγινε αποικία του κράτους. Γύρω στο τέλος του αιώνα εντάθηκαν οι αυτονομιστικές διαθέσεις του φλαμανδικού στοιχείου (εισαγωγή της διγλωσσίας, 1898). Το 1914 το ουδέτερο Βέλγιο καταλαμβάνεται από τα γερμανικά στρατεύματα. Με την Συνθήκη των Βερσαλλιών κερδίζει γερμανικά εδάφη. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 10 Μαΐου του 1940 εισβάλλουν ξανά τα ναζιστικά στρατεύματα και το Βέλγιο θα ελευθερωθεί απ’ τους συμμάχους το 1944. Από το 1947 το Βέλγιο παίρνει μέρος στην τελωνειακή ένωση με τις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο, από το 1949 αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ και όλων των ευρωπαϊκών οργανισμών. Το 1960 ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Κονγκό.Το Βέλγιο κυβερνήθηκε από το 1979 ως το 1987 από έναν κεντρο-δεξιό συνασπισμό, με αρχηγό τον Μάρτενς, που από το 1987 έδωσε την κυβέρνηση στους σοσιαλιστές, που έγιναν το πρώτο κόμμα του κράτους. Μετά το θάνατο του βασιλιά Μπαλδοβίνου (γιος του Λεοπόλδου) η μοναρχία πέρασε στον αδερφό του Αλμπέρτο Β’.Την ίδια χρονιά του 1993 η μετατροπή του Βελγίου σε ομόσπονδο κράτος αναγνώρισε σημαντικά τις αιτήσεις αυτονομίας στις εθνολογικές ομάδες, την γαλλική, την φλαμανδική και την γερμανόφωνη.

Ολλανδία-Nederland

Ligging: West Europa, tuusen België en Duitsland
Oppervlakte: 41.526 km²
Hoofdstad: Amsterdam - Den Haag is de politieke hoofdstad
Staatsvorm: Koninkrijk
Inwoners: 16.067.754
Afkomst bevolking: Nederlanders 83%, andere 17% (waaronder 9% niet-westers, vnl. Turken, Marokkanen, Antilleanen, Surinamers, Indonesiërs)
Talen: Nederlands
Religie: Rooms Katholiek 31%, Protestant 21%, Moslim 4,4%, andere 3,6%, niet-praktizerend 40% (1998)
Alfabetisering: 99%
Levensverwachting: 78.58
Munt: Euro (EUR)

Ολλανδία, Βασίλειο (Κόνινκριγκ ντερ νεντερλάντεν) της δυτική Ευρώπης. Επιφάνεια:41.526τ.χλμ. Πληθυσμός: 15.500.000 κατ. Πρωτεύουσα: `Αμστερνταμ, έδρα της κυβέρνησης στη Χάγη. Γλώσσα: Ολλανδική. Θρησκεία: Καθολικοί και Προτεστάντες. Νόμισμα: το ολλανδικό φιορίνι. Σύνορα: Οι κάτω χώρες συνορεύουν ανατολικά με τη Γερμανία, στα νότια με το Βέλγιο. Βρέχονται στα βόρεια και τα δυτικά από τη Βόρεια θάλασσα. Πολίτευμα: συνταγματική μοναρχία.

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Μορφολογία: Μια μεγάλη σειρά από χαμηλή προσχωματική γη βρίσκεται σ’ένα κοντινό επίπεδο με τη θάλασσα και πρέπει να προφυλάσσεται από φράγματα. Κατασκευάστηκε ένα ισχυρό σύστημα από προχώματα, αντιπλημμυρικά φράγματα, κανάλια, που επέτρεψε να αποτραβηχτούν στη θάλασσα τεράστιες εκτάσεις εδάφους. Μεταξύ των πιο σημαντικών έργων, η αποξήρανση του Τουίντεφτλι που ξεκίνησε στα 1919 μ.Χ., σήμερα η λίμνη του `Ιλσελ έχει ήδη μετατραπεί σε αξιοποιημένα εδάφη κάτω από τη θάλασσα. Μόνο το Λιμπούργκο (στα νότια), που αποτελεί ένα τμήμα του οροπεδίου των Αρδέννων, είναι ψηλό. Κλίμα και υδρογραφία: Οι δυτικοί άνεμοι φέρνουν βροχές σωστά κατανεμημένες. Η θερμική εκπομπή είναι λιγότερο αισθητή, ενώ συχνές οι χειμωνιάτικες ομίχλες. Η υδρογραφία είναι αρκετά περίπλοκη στο μεγαλύτερο μέρος των λιμνοθαλασσών, λιμνών, ποταμών και καναλιών.Το πιο σημαντικό ποτάμι είναι ο Ρένο, ενωμένος με το Μόδα. Πληθυσμός και πόλη: Στη Φρίζια ζουν οι απόγονοι των πρώτων κατοίκων της πόλης, οι Φριζιάνοι, ωστόσο ο πρωταρχικός πυρήνας του πληθυσμού δημιουργήθηκε από τους Φλαμανδούς που προέρχονται από μια κέλτικη ομάδα εγκαταστημένη στην περιοχή τον 6ου αιώνα. Οι κύριες πόλεις είναι `Αμστερνταμ, Χάγη, Ρότερνταμ, Ουτρέχτη, Χίλβερζουμ, Χάρλεμ και Γκρουίνγκα. Οικονομία: Οι Κάτω Χώρες είναι μεταξύ των πρώτων στον κόσμο σε παραγωγικότητα σε κάθε εκτάριο δημητριακών και ζαχαρότευτλων, αν και η παραγωγή προϊόντων διατροφής δεν είναι επαρκής για να ικανοποιήσει τις εσωτερικές ανάγκες. Ωστόσο το εμπορικό γεωργικό ισοζύγιο του κράτους είναι ενεργό χάρη στις εξαγωγές των κηπευτικών, συχνά καλλιεργημένων σε θερμοκήπια, βολβούς λουλουδιών και σκούλων. Η εκτροφή προορίζεται σε άριστα ζώα και με τα παραγώμενα προϊόντα γαλακτο-τυροκομικά, εκπροσωπεί το σημαντικότερο τομέα της εθνικής γεωργίας. Είναι αναπτυγμένη η πτηνοτροφία όπως επίσης και η αλιεία. Τα ορυχεία κάρβουνου στο Λιμπούργκο μειώθηκαν μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων (φυσικό αέριο και πετρέλαιο) κοντά σε Γκρονίνγκα και Κοεβόρντεν. Η βιομηχανία είναι αρκετά πολύμορφη και ενεργής και επίσης συγκεντωμένη γύρω από μερικές πολυεθνικές που δρουν σε παγκόσμια κλίμακα (Unilever, Philips, Royal Dutch Shell): επεξεργασία τροπικών προϊόντων και πολύτιμων λίθων κυρίως